บรรณานุกรม
93
บรรณานุกรม
กัลยาณี เกื้อก่อพรม. (2543). สิทธิผู้ป่วยตามการรับรู้ของพยาบาลและแพทย์ในภาคใต้ของ ประเทศไทย. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลผู้ใหญ่, บัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์.
จรัญ โฆษณานันท์. (2545). สิทธิมนุษยชนไร้พรมแดน ปรัชญา กฎหมาย และความเป็นจริงทาง สังคม. กรุงเทพฯ: นิติธรรม.
จุทานันท์ บุญทราหาญ. (2540, 30 มีนาคม). สิทธิการตาย คุณเท่านั้นเป็นผู้ก าหนด. เดลินิวส์, หน้า 2.
ชื่นจิตต์ ประสมสุข. (2540). ความสัมพันธ์ระหว่างปัจจัยส่วนบุคคล ความรู้ เจตคติ ต่อสิทธิ
ผู้ป่วยกับการปฏิบัติการพยาบาลที่เคารพสิทธิของผู้ป่วย ของพยาบาลวิชาชีพใน โรงพยาบาลศูนย์สังกัดกระทรวงสาธารณสุข. วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาล, จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
นพนิธิ สุริยะ. (2536). สิทธิมนุษยชน: แนวคิดทางตะวันตกและสังคมไทยจาก สุโขทัยรัตนโกสิททร์. กรุงเทพฯ: ส านักพิมพ์มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์.
_______. (2537). สิทธิมนุษยชน. กรุงเทพฯ: วิญญูชน.
บรรเจิด สิงคะเนติ. (2544). สารานุกรมรัฐธรรมนูญแห่งราชอาณาจักรไทย (พ.ศ.2540):
หลักพื้นฐานของสิทธิ เสรีภาพ และศักดิ์ศรีความเป็นมนุษย์. กรุงเทพฯ:
องค์การการค้าของคุรุสภา.
ประพัฒน์พงษ์ สุคนธ์. (2529). การยกเว้นความรับผิดในการท าให้ผู้ป่วยตายด้วยความสงสาร.
วิทยานิพนธ์สาธารณสุขศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาสาธารณสุข, คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
ประภัสสร พงศ์พันธุ์พิศาล. (2545). สิทธิผู้ป่วยกับบริการการพยาบาล. กรุงเทพฯ:
คณะแพทย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยสงขลานครินทร์. เอกสารประกอบการบรรยาย.
ประเวศ วะสี. (2536). บนเส้นทางชีวิต (พิมพ์ครั้งที่ 4). กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน.
ปิติพร จันทรทัต ณ อยุธยา. (2546). ตายอย่างมีศักดิ์ศรี. กรุงเทพฯ:
ส านักงานปฏิรูประบบสุขภาพแห่งชาติ.
94
บรรณานุกรม (ต่อ)
พิมพ์พรรณ ศิลปสุวรรณและสุลี ทองวิเชียร. (2532). ทัศนที่ดีต่อความตายและความเลือกสถานที่
ตายของผู้สูงอายุในเขตกรุงเทพมหานคร. กรุงเทพฯ: ภาควิชาการพยาบาลสาธารณสุข คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล. รายงานวิจัย.
ลักขณา สิริรัตนพลกุล. (2543). สิทธิผู้ป่วยกับการฟ้องร้อง. วารสารลักขณา, 7(40), หน้า 52-54.
วิฑูรย์ อึ้งประพันธ์. (2532). นิติเวชสาธก ฉบับกฎหมายอาญากับการแพทย์ยุคไฮเทค.
กรุงเทพฯ: หมอชาวบ้าน
_______. (2537). จรรยาแพทย์อดีต ปัจจุบันและอนาคต. กรุงเทพฯ:
แพทยศาสตร์พระมงกุฎเกล้า. เอกสารประกอบการประชุม.
_______. (2540). การให้ผู้ป่วยที่สิ้นหวังตายอย่างสงบ. กรุงเทพฯ: ม.ป.ท.
เอกสารประกอบการสัมมนา.
วิไลวรรณ ไชยรัตนมโนกร. (2540). แนวคิดด้านกฎหมายและการยอมรับของนักกฎหมายต่อ การท าให้ผู้ป่วยสิ้นหวังตายอย่างสงบ. วิทยานิพนธ์สาธารณสุขมหาบัณฑิต
สาขาวิชาสาธารณสุข, คณะสาธารณสุขศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล.
แวร์ซอง เอิงแบรต์. (2547). ผมขอใช้สิทธิการตาย. กรุงเทพฯ: โพเอม่า บุคส์.
ศรีวรรณ มีบุญ. (2539). ศึกษความตระหนักต่อสิทธิผู้ป่วย การปฏิบติการพยาบาลที่เป็นการ เคารพสิทธิผู้ป่วย และการรับรู้ต่อการปฏิบัติการพยาบาล.
วิทยานิพนธ์พยาบาลศาสตรมหาบัณฑิต สาขาวิชาการพยาบาลผู้ใหญ่, มหาวิทยาลัยมหิดล.
ศุภชัย คุณารัตนพฤกษ์. (2544). สิทธิผู้ป่วย. กรุงเทพฯ: โรงพิมพ์จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย.
สิระยา สัมมาวาจ. (2540). สิทธิผู้ป่วย. วารสารพยาบาลสาร, 24(1), หน้า 6-22.
สิวลี ศิริไล. (2523). ปัญหาปรัชญาในทางการแพทย์. รายงานการวิจัยภาควิชามนุษยศาสตร์
สาขาวิชามนุษยศาสตร์, คณะสังคมศาสตร์และมนุษย์ศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล สุจิตรา รณรื่น. (2527). ศาสนาเปรียบเทียบ. กรุงเทพฯ: ห้างหุ้นส่วนธนะการพิมพ์.
อกนิษฐ์ เหนือพรายและสุลี ทองวิเชียร. (2542). การเรียกร้องสิทธิของผู้ป่วย.
วารสารพยาบาลสาธารณสุข, 41(5), หน้า 19-24.
อัจฉรา วีระชาลี. (2537). สิทธิผู้ป่วย. วิทยานิพนธ์นิติศาสตร์มหาบัณฑิต สาขาวิชากฎหมายมหาชน, คณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์
95
บรรณานุกรม (ต่อ)
Annas, G. J. (1992). The right of patients. New Jersey: Humana Press.
Cantor, Norman. (1979). A Patient’s Decision to Decline Lifesaving Medical Treatment:
Bodily Integrity Versus the Preservation of Life. In Ethics in Medicine.
Cambridge, Massachusetts and London, England: The MIT Press.
Central Intelligence Agency. (2008). Appendix B-International Organizations and Groups (Online). Avilable: http://www.cia.gov/library/publications/the-world-
factbook/appendix/appendix-b.html [2010, July 17].
Water Wadlington, John R. Waltz And Roger B. Dwopkin. (1980). Cases and Meterials on Law and Medicine. New York: The Foundation Press Inc.
