Depression in the elderly is a major public health problem, for which help is not covered or the inability to access treatment services can lead to suicide. Subjects were stakeholders and consisted of 400 older adults who analyzed depression in the elderly with community participation and developed a model of prevention of depression in the elderly.
ภูมิหลัง
คำถามการวิจัย
ความมุ่งหมายของการวิจัย
สมมติฐานการวิจัย
ความสำคัญของการวิจัย
ขอบเขตของการวิจัย
นิยามศัพท์เฉพาะ
กรอบแนวคิดในการวิจัย
แนวคิดและทฤษฎีเกี่ยวกับผู้สูงอายุ
แนวคิดและทฤษฎีภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ
แนวคิดการป้องภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ
มากขึ้น เช่น ระดับนอร์เอพิเนฟรินลดลง (วาทินี สุขมาก, 2013; วิไลวรรณ ทองเจริญ, 2015) โรคหลอดเลือดสมอง การทำงานของระบบเผาผลาญในสมองผิดปกติเป็นปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า (Butters et al., 2004) ปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า ได้แก่ ความพิการ ความพิการ มีโรคหลอดเลือดสมองตีบตัน และภาวะสมองเสื่อม (Hackett & Anderson, 2005) โรคเรื้อรัง ปัญหาสุขภาพ การใช้ยาหลายชนิด (ประสุข ศรีแสนแป้ง, 2018; วิไลวรรณ ทองเจริญ, 2015) สูญเสียความสามารถในการแสดงสีหน้าของร่างกาย (ประสพสุข ศรีแสนปัง, 2018) ลดลง การมองเห็น การได้ยิน ความจำ การคิด (ประสพสุข ศรีแสนปัง, 2018; วิไลวรรณ ทองเจริญ, 2015) และจากการศึกษาของช่างควอน และคณะ พบว่าการเสื่อมสภาพตามอายุทำให้ไม่สามารถทำงานและรายได้ลดลง ซึ่งพบว่า รายได้สัมพันธ์กับ การเกิดภาวะซึมเศร้า (Wang et al., 2018) จากการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบโดย Lorant และคณะ
แนวคิดการสร้างพลังอำนาจ (Empowerment)
แนวคิดการสร้างเสริมสมรรถนะแห่งตน (Self-Efficacy)
แนวคิดพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์และคณะ (Pender et al., 2006)
การวิจัยเชิงปฏิบัติการ (Action Research)
ตอบสนองต่อการหลั่งฮอร์โมน FSH และ LH จากต่อมใต้สมอง รังไข่หยุดทำงาน ไม่หลั่งฮอร์โมนเอสโตรเจนและโปรเจสเตอโรน ผู้หญิงมีระดับฮอร์โมนเอสโตรเจนลดลงจนทำให้ประจำเดือนขาด อวัยวะต่างๆ ในระบบสืบพันธุ์เสื่อมถอยและสูญเสียการทำงาน ขนรักแร้และขนบริเวณหัวหน่าวลดลง (วิไลวรรณ ทองเจริญ, 2558) รูปแบบการส่งเสริมสุขภาพของเพนเดอร์ และคณะ
การใช้การทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบ
งานวิจัยที่เกี่ยวข้อง
จากการทบทวนวรรณกรรมในประเทศและต่างประเทศ สามารถสรุปพฤติกรรมส่งเสริมสุขภาพในการป้องกันภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุได้ดังนี้ 2.9.3 ส่งเสริมโภชนาการ การขับถ่าย การนอนหลับ/พักผ่อน และความเป็นอยู่ที่ดีทางร่างกาย จากการศึกษาของ Stahl และคณะ พบว่า 70% อาจป้องกันภาวะซึมเศร้าได้ และสอดคล้องกับการศึกษาของซัน และคณะ
รูปแบบการวิจัย
ขั้นตอนการดำเนินการวิจัย
ส่วนที่ 2 แบบวัดความเศร้า โดยใช้แบบวัดภาวะซึมเศร้าของผู้สูงอายุไทย (TGDS) (กลุ่มฟื้นฟูสมอง, 2537) มีคำถามให้เลือก 30 ข้อ คือ ใช่ หรือ ไม่ใช่ โดยมีคะแนนอยู่ในช่วง 0-30 คะแนน แบ่งคะแนนตามระดับภาวะ อาการซึมเศร้าในผู้สูงอายุไทยคือ
จริยธรรมการวิจัย
ผลการวิจัยในระยะที่ 1
ผลการวิจัยในระยะที่ 2
159 เปรียบเทียบระหว่างช่วงหลังการทดลองและช่วงติดตามผล (p=0.187) พบว่าคะแนนคุณภาพเฉลี่ย ไม่มีความแตกต่างในชีวิตของกลุ่มเปรียบเทียบระหว่างช่วงก่อนการทดลอง ช่วงหลังการทดลอง และช่วงต่อไป ระยะเวลาเพิ่มขึ้น (F p=0.954) ซึ่งแสดงความแตกต่างในแต่ละช่วงของการทดสอบ แยกโดยกลุ่มทดลองและกลุ่มควบคุม ดังแสดงไว้ในตารางที่ 33
สรุปผลการวิจัย
การอภิปรายผล
ความชุกของภาวะซึมเศร้าอยู่ที่ 47.5% การศึกษานัยสำคัญทางสถิติโดย Mirken และคณะ (r=0.194, p<0.01) สามารถอธิบายได้เนื่องจากรายได้เป็นตัวบ่งชี้สถานะทางเศรษฐกิจและสถานะทางสังคม ถือเป็นปัจจัยสำคัญในการตอบสนองต่อความต้องการต่างๆ เป็นที่ยอมรับว่า ผู้สูงอายุเมื่อเข้าสู่วัยเกษียณจากงานเดิม ทำให้หรืออาจส่งผลให้รายได้ลดลง สภาพร่างกายที่เสื่อมโทรมตามอายุ ทำให้ไม่สามารถทำงานและมีรายได้ลดลงซึ่งพบว่าเกี่ยวข้องกับรายได้ เริ่มมีอาการซึมเศร้า (Wang et al., 2018) จากการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบโดย Lorant และคณะ
โรคร่วมมีความสัมพันธ์เชิงบวกกับภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ ความเป็นอยู่ที่ดีทางจิตมีความสัมพันธ์เชิงลบกับภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ การสนับสนุนทางสังคมส่งผลเสียต่อภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ ปัจจัยที่สามารถทำนายภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุจังหวัดร้อยเอ็ด รวมถึงเหตุการณ์ต่างๆ 2017) พบว่าปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้าในประเทศที่มีอายุมากกว่าในอเมริกาใต้ ได้แก่ ผู้คนที่อาศัยอยู่ตามลำพังและไม่มีผู้ดูแล ตามการศึกษาของ Paul และคณะ 2018) พบว่าปัจจัยเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุในอินเดีย ได้แก่ การมีรายได้ไม่เพียงพอ และสอดคล้องกับการศึกษาของ Ylli และคณะ 2559) พบว่าปัจจัยที่มีอิทธิพลต่อภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุในประเทศแคนาดา ละตินอเมริกา และประเทศในยุโรปตะวันออก ได้แก่ การมีโรคประจำตัวหลายชนิด 5.3.4 องค์ประกอบของภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุ รู้สึกเหงา ไม่สามารถเยี่ยมเพื่อนได้และไม่มีเพื่อน จากการศึกษาของ Suttajit และคณะ พ.ศ. 2553 พบว่า การสนับสนุนทางสังคมมีความสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้าในผู้สูงอายุไทย และการสนับสนุนทางสังคมช่วยลดความอ่อนแอทางร่างกาย และสามารถลดอาการซึมเศร้าในผู้สูงอายุได้ และจากการศึกษาของ Zou และคณะ พบว่า ไม่สามารถทำงานและมีรายได้ลดลง รายได้นั้นสัมพันธ์กับภาวะซึมเศร้า (Wang, et al., 2018) จากการทบทวนวรรณกรรมอย่างเป็นระบบโดย Lorant et al.
สถานะทางสังคมต่ำ มีความเสี่ยงต่อภาวะซึมเศร้า 1.81 เท่า การศึกษาโดย Paul และคณะ
ข้อเสนอแนะ
