ELEKTROMIOGRAFSKA
ANALIZA MRTVOG DIZANJA
UVOD
• EMG-predstavlja metodu ispitivnja mišićne funkcije.
• U medicinskoj dijagnostici mjerenje se sastoji od faze mirovnja, faze kontrakcije bez opterećenja i kontrakcije pri opterećenju-
• Mjerenje elektromiografskog signala se vrši iglenom ili površinskom elektromiografijom.
PREDMET ISTRAŽIVANJA
• Predmet rada je prikupljanje, analiza i poređenje pojedinih
elektromiografskih karakteristika klasične i sumo tehnike mrtvog dizanja.
• Praćenjem istih, moguće je dobijene rezultate primjeniti za potrebe rekreativnog vježbanja.
CILJ ISTRAŽIVANJA
• Cilj ovog rada je analiza tehnika i utvrđivanje značajnosti razlika između sumo i klasične varijante tehnike mrtvog dizanja iz aspekta elektromiografske aktivnosti pojedinih mišića.
METODE ISTRAŽIVANJA
• Uzorak ispitanika je bio sačinjen od 15 ispitanika, a njihova prosječna starost bila je 27 godina, dok je prosječna visina iznosila 180,27cm.
• Svi testirani ispitanici su pripadnici muškog pola, uzrasta između 24 i 28 godina.
• Ispitanici su radno sposobni i uključeni u neki oblik rekreativne fizičke aktivnosti, bez povreda koje mogu uticati na rezultat testiranja.
• Korišten je Delsys trigno 16-kanalni bezični EMG.
• Ispitivana je električna aktivnost mišića vastusa lateralisa i
medialisa, rectusa femorisa, gluteusa, m. Biceps femoris caput longum i semitendinosus i lumbalnog dijela erector spinae.
• Za navedene mišiće korišteno je ukupno sedam elektroda, koje su postavljene na mjestu gdje je mišić najtvrđi, odnosno najgušći, po pravcu pružanja mišićnih snopova.
• Prvi dio testiranja elektromiografske aktivnosti bio je mjerenje maksimalne mišićne aktivacije.
• Svaki mišić svoju maksimalnu aktivaciju ispoljava u specifičnom položaju.
• Na primjer m. Vastus medialis pokazuje najveće vrijednosti aktivacije u sedećoj
poziciji, sa divergentnim položajem stopala, ekstenzijom u kolenu i to pri uglu od 45 stepeni, uz maksimalni spoljašnji otpor.
• Prvo je zahtjevano postepeno povećanje aktivacije u trajanju od 3 sekunde, zatim je zadatak maksimalni manuelni spoljašnji otpor od strane druge osobe, kada je koljeno pod uglom od 45 stepeni u odnosu na potpuno opružanje (180 stepeni),(za
kvadriceps), u trajanju od 5 sekundi.
• Zbog pouzdanosti rezultata maksimalna aktivacija bila je mjerena više puta. Nakon toga mjerena je električna aktivnost mišića u dinamičkim uslovima, odnosno prilikom izvođenja mrtvog dizanja.
PROTOKOL TESTIRANJA
• Upoznavanje ispitanika sa ciljevima i zadacima i usmeno informisanje o protokolu testiranja;
• Osnovno antropometrijsko mjerenje tjelesne visine i tjelesne mase (1 min.)
• Priprema lokomotornog aparata za kretanje na tredmilu (kroz hodanje a potom i trčanje sa progresivnim povećanjem brzine), (5 min.)
• Specifična priprema, kratkotrajan kompleks vježbi toniziranja i dinamičkog istezanja muskulature (3min)
• Dvije serije zagrevanja mrtvog dizanja, prva 12SM – 8 ponavljanja, druga 10KM – 6 ponavljanja (6-8min)
• Postavljanje elektroda (15min)
• Kratka relaksaciona procedura (2min)
• Protokol testiranja (10-15min)
REZULTATI I ELEKTROMIOGRAFSKA ANALIZA MRTVOG DIZANJA
• U rezultatima ovog istraživanja dokazano je da mišići kvadricepsa
(m.rectus femoris, m.vastus lateralis, m.vastus medialis) pokazuju jaču aktivnost tokom izvođenja sumo tehnike.
• Statistički značajna razlika postoji u elektromiografskoj aktivnosti kod m.vastus lateralisa i m.vastus medialisa, dok kod m.rectus femorisa nije značajna.
• Takođe rezultati pokazuju jaču aktivnost mišića lumbalnog dijela kičme, m. Erector spinae u klasičnoj varijanti u odnosu na sumo varijantu, ali nema statistički značajne razlike.
• M. Gluteus maximus je takođe aktivniji u klasičnoj varijanti nego u sumo, ali takođe nema značajne razlike.
• M. vastus lateralis i m. vastus medialis su mišići koji strogo vrše opružanje u koljenu. Kako je u sumo varijanti ugao u koljenu manji nego u konvencionalnoj tehnici, do potpunog ispravljanja, potrebno je mnogo veće opružanje iz koljena.
• Iz tog razloga neophodno je da m. vastus medialis i lateralis budu mnogo akivniji nego u konvencionalnoj varijanti, što i dokazuju rezultati koji govore da postoji statistički značajna razlika između tehnika izvođenja (u korist sumo varijante).
• Lumbalni dio erector spinae pokazao je jaču aktivnost u
konvencionalnoj varijanti. To je iz razloga što je trup u mnogo većem pretklonu, veći je krak sile. Neophodna je veća aktivnost da se održi neutralan položaj kičme. Ne postoji statistički značajna razlika između tehnika iz razloga što je i u sumo varijanti
neophodno podići teg iste težine i ipak postoji određeni pretklon trupom i krak sile u odnosu na kuk, pa je ponovo neophodna
velika akivacija da bi se održao neutralan položaj kičme.
ZAKLJUČAK
• Mrtvo dizanje je jedna od najčešće korišćenih vježbi u treningu.
Razvija opštu snagu cjelog tijela, utiče na pojačanu produkciju
testosterona, zbog submaksimalnog i maksimalnog intenziteta kojim se izvodi. Jedna je od tri takmičarske vježbe koje čine sportsku granu Powerlifting.
• Najčešce primenjivane tehnike su sumo i konvencionalna.
• Sumo tehniku karakteriše širok stav, divergentan položaj stopala, spoljašnje rotirane natkolenice, uži hvat između kolena.
Konvencionalnu tehniku karakteriše paralelan stav u širini kukova, hvat širi, upolje u odnosu na kolena.
• Na osnovu dobijenih rezultata zaključuje se da je
elektromiografska aktivnost kvadricepsa veća u sumo varijanti, a da je aktivnost opružača kuka (gluteus i zadnja loža) i lumbalnog dela erektora spinae veća u konvencionalnoj varijanti.
• Na osnovu tih podataka može se izvesti prijedlog. Ukoliko je cilj razvijati mišiće opružače kuka, pogodnije je primjenjivati
konvencionalnu tehniku.
• Sa druge strane, ukoliko je cilj razvijati opružače u kolenu, efikasnije je koristiti sumo tehniku mrtvog dizanja.
• Pored razvojne i održavajuće funkcije, može se koristiti i u rehabilitacione svrhe, npr. od povrede prednjih ukrštenih ligamenata.
