Graham Masterton - To Manitou

Graham Masterton

Το Μανιτού (1975)

Μετάφραση: Πόπη Κοντού, 1980

Πρελούδιο

Το φωτάκι του τηλεφώνου αναβόσβησε. Χωρίς να σηκώσει τα μάτια του ο Δόκτωρ Χιούζ, δίπλωσε το χέρι του πάνω από ένα σωρό χαρτιά ψάχνοντας για το ακουστικό. Το χέρι του ψαχούλευε διάφορα πράγματα, μπουκάλια με μελάνι, παλιές εφημερίδες και τσαλακωμένα πακέτα από σάντουιτς. Βρήκε τέλος το τηλέφωνο και το σήκωσε. Ο Δρ. Χιούζ το έβαλε στο αυτί του. Φαινότανε ανήσυχος και τα μάτια του πηγαινοερχόντουσαν γρήγορα, σαν το σκίουρο που προσπαθεί να φυλάξει όσο πιο πολλά καρύδια μπορεί. - Εσύ είσαι Χιούζ; Εδώ Μακ Εβόυ. - Α! Συγγνώμη Δρ. Μακ Εβόυ, είμαι πολύ απασχολημένος. - Δεν ήθελα να σε διακόψω από τη δουλειά σου Δρ. Χιούζ, αλλά έχω μια άρρωστη εδώ κάτω που η περίπτωση της θα σ' ενδιέφερε. Ο Δρ. Χιούζ πήρε βαθιά ανάσα και έβγαλε τα γυαλιά του. - Τι είδους περίπτωση; ρώτησε. Άκουσε Δρ. Μακ Εβόυ, είναι πολύ ευγενικό εκ μέρους σου που σκέφτηκες να μου τηλεφωνήσεις αλλά έχω τόση γραφική δουλειά να τελειώσω, που πραγματικά δεν μπορώ... Ο Μακ Εβόυ δεν το 'βαλε κάτω. Όχι, ειλικρινά, πιστεύω πως θα σ' ενδιέφερε πολύ Δρ. Χιούζ. Σ' ενδιαφέρουν οι όγκοι δεν είναι έτσι; Ε, λοιπόν έχουμε έναν όγκο εδώ που τύφλα να 'χουν όλοι οι όγκοι μαζί. - Τι το τόσο τρομερό έχει αυτός ο όγκος; - Έχει βγει στο πίσω μέρος του λαιμού. Η ασθενής είναι Καυκάσια, είκοσι τριών χρόνων. Δεν έχει ποτέ ξαναβγάλει όγκο κακοήθη ή καλοήθη. - Και; - Αυτός ο όγκος κινείται, είπε ο Δρ. Μακ Εβόυ. Ο όγκος κινείται πραγματικά σαν να υπάρχει κάτι κάτω από το δέρμα, που είναι ζωντανό. Ο Δρ. Χιούζ ζωγράφιζε λουλούδια με το στυλό του. Σούφρωσε τα φρύδια του για ένα λεπτό και μετά είπε:

- Βγάλατε ακτινογραφίες; - Θα έχουμε τ' αποτελέσματα σε είκοσι λεπτά. - Τον ψηλαφίσατε; - Είναι όπως κάθε άλλος όγκος. Μόνο που αυτός στρίβει, κουνιέται. - Προσπαθήσατε να το ανοίξετε; Μπορεί να είναι μια φλεγμονή. - Θα περιμένω πρώτα να δω τις ακτινογραφίες. Ο Δρ. Χιούζ πιπίλισε σκεπτικά την άκρη του στύλου του. Το μυαλό του ξεφύλλιζε όλες τις σελίδες από όλα τα ιατρικά βιβλία που είχε ρουφήξει ως τότε, ψάχνοντας να βρει μια παρόμοια περίπτωση ή κάποιο προηγούμενο ή έστω κάτι που αμυδρά να συνδέεται με την ιδέα ενός κινούμενου όγκου. Ίσως να ήταν κουρασμένος, αλλά κατά κανένα τρόπο δεν μπορούσε να οδηγηθεί κάπου από αυτή την ιδέα. - Δρ. Χιούζ; - Ναι, εδώ είμαι ακόμα. Ακουστέ, τι ώρα έχετε; - Τρεις και δέκα. - Εντάξει, Δρ. Μακ Εβόυ. Έρχομαι κάτω. Έβαλε στη θέση του το τηλέφωνο και ακούμπησε πίσω στην καρέκλα του, τρίβοντας τα μάτια. Ήταν η γιορτή του Αγίου Βαλεντίνου. Έξω στους δρόμους της Νέας Υόρκης η θερμοκρασία είχε πέσει στους δεκατέσσερις βαθμούς κάτω από το μηδέν και υπήρχαν έξι ίντσες χιόνι στο έδαφος. Ο ουρανός ήταν συννεφιασμένος και η κυκλοφορία γινόταν με αλυσίδες στους τροχούς. Από το όγδοο πάτωμα του Νοσοκομείου «Οι Αδελφές της Ιερουσαλήμ» η πόλη είχε μαγευτική θέα, ολοφώτιστη, έτσι που ποτέ του δεν την είχε ξαναδεί. Είναι σαν να βρίσκεσαι στη Σελήνη, σκέφτηκε ο Δρ. Χιούζ. Ή στο τέλος του κόσμου. Ή στον αιώνα των Παγετώνων. Υπήρχε πρόβλημα με την κεντρική θέρμανση και γι' αυτό φορούσε το παλτό του μέσα στο γραφείο. Κάθισε εκεί κάτω από το μαλακό φως της λάμπας του γραφείου του, εξουθενωμένος, με μια σουβλερή μύτη σαν σκαρπέλο, τριάντα τριών χρόνων, με σκούρα καστανά μαλλιά που κατέβαιναν στο σβέρκο. Έμοιαζε περισσότερο μ' αυτούς τους νεαρούς με τα μηχανάκια παρά σαν ειδικός στους κακοήθεις όγκους.

Η πόρτα του γραφείου άνοιξε διάπλατα και μια παχουλή με άσπρα μαλλιά κυρία, με σηκωμένα στο κεφάλι τα κόκκινα γυαλιά της μπήκε μέσα κρατώντας ένα δέμα χαρτιά και ένα φλιτζάνι καφέ. - Λίγη ακόμα γραφική εργασία Δρ. Χιούζ. Σκέφτηκα επίσης πως ίσως να θέλατε κάτι να σας ζεστάνει. - Σ' ευχαριστώ Μαίρη. Άνοιξε τον καινούργιο φάκελο, που του έφερε και πήρε μια πιο βαθιά αναπνοή. - Χριστέ μου, τα είδες όλα τούτα; Εγώ υποτίθεται πως είμαι γιατρός και όχι υπάλληλος αρχείου. Άκουσε, πάρ' το αυτό πίσω και δοσ’ το στον Δρ. Ριτζγουαίη. Αυτουνού του αρέσουν τα χαρτιά. Του αρέσουν πιο πολύ από τις σάρκες και το αίμα. Η Μαίρη σήκωσε τους ώμους. - Ο Δρ. Ριτζγουαίη τα έστειλε σε σας. Ο Δρ. Χιούζ σηκώθηκε. Με το παλτό του έμοιαζε σαν τον Τσάρλυ Τσάπλιν στο έργο «Ο Χρυσοθήρας». Κούνησε το φάκελο με τα χαρτιά με μια έκφραση απελπισίας και τα χτύπησε πάνω στη μοναδική κάρτα που του είχαν στείλει για την ήμερα της Αγίου Βαλεντίνου και που ήξερε πως του την είχε στείλει η μητέρα του. - Καλά άφησε τα, θα τα κοιτάξω αργότερα. Πάω κάτω να δω το Δρ. Μάκ Εβόυ. Έχει μια άρρωστη που θέλει να της ρίξω μια ματιά. - Θ' αργήσετε Δρ. Χιούζ; ρώτησε η Μαίρη. Έχετε ένα συμβούλιο στις τέσσερις και μισή. Ο Δρ. Χιούζ την κοίταξε αφηρημένα σα να μην τη γνώριζε. - Ν' αργήσω; Όχι. Δεν πιστεύω. Δε θα μου πάρει πολύ. Βγήκε από το γραφείο του στο διάδρομο, που ήταν φωτισμένος με νέον. «Οι Αδελφές της Ιερουσαλήμ» ήταν ένα ακριβό ιδιωτικό νοσοκομείο και ποτέ δεν μύριζε, όπως συνήθως όλα τα άλλα, χλωροφόρμιο ή ανθρακικό οξύ. Ο διάδρομος ήταν όλος στρωμένος μ' ένα παχύ κόκκινο χαλί και σε κάθε γωνιά υπήρχαν φρεσκοκομμένα λουλούδια. Ήταν σαν ξενοδοχείο από εκείνα που οι μεσόκοποι προϊστάμενοι παίρνουν τις γραμματείς τους για ένα Σαββατοκύριακο αμαρτωλής δραστηριότητας.

Ο Δρ. Χιούζ κάλεσε το ασανσέρ και χτύπησε το δέκατο πέμπτο πάτωμα. Κοιτάχτηκε μέσα στον καθρέφτη του ασανσέρ και διαπίστωσε ότι φαινόταν πολύ πιο άρρωστος από μερικούς από τους ασθενείς του. Ίσως θα έπρεπε να πάρει λίγες μέρες άδεια. Η μητέρα του πάντα αγαπούσε τη Φλώριδα ή ίσως να πήγαιναν να δούνε την αδελφή του στο Σαν Ντιέγο. Πέρασε μέσα από δυο κουνιστές πόρτες και έφτασε στο γραφείο του Δρ. Μακ Εβόυ, που ήταν ένας κοντόχοντρος άντρας. Οι άσπρες μπλούζες του ήταν πάντοτε πάρα πολύ στενές στις μασχάλες του. Έμοιαζε με χειρουργημένο λουκάνικο. Το πρόσωπο του ήταν μεγάλο και στρογγυλό σαν φεγγάρι με λεκέδες και μια μικρή, κολοβή, ιρλανδέζικη μύτη. Κάποτε έπαιζε ποδόσφαιρο με την ομάδα του νοσοκομείου, μέχρι που έπαθε κάταγμα στο γόνατο του σε μια απότομη κλωτσιά. Τώρα περπατάει και κουτσαίνει ελαφρά. - Χαίρομαι που ήρθατε κάτω, είπε χαμογελώντας. Πράγματι αυτό είναι κάτι πολύ περίεργο και ξέρω πως είσαστε ο μεγαλύτερος ειδικός του κόσμου. - Όχι και ο μεγαλύτερος! είπε ο Δρ. Χιούζ. Ωστόσο σας ευχαριστώ για τη φιλοφρόνηση. Ο Δρ. Μακ Εβόυ έχωσε το δάχτυλο του μέσα στο αυτί του στριφογυρίζοντας το με πολύ μεγάλη σκέψη και προσοχή. - Οι ακτινογραφίες θα είναι εδώ σε δέκα λεπτά. Εν τω μεταξύ δεν μπορώ να σκεφτώ τι άλλο θα μπορούσα να κάνω. - Μπορείτε να μου δείξετε την ασθενή; ρώτησε ο Δρ. Χιούζ. - Βεβαίως. Είναι στη δική μου αίθουσα αναμονής. Αν ήμουνα στη θέση σας θα έβγαζα το παλτό μου. Μπορεί να νομίσει πως σας έφερα από έξω. Ο Δρ. Χιούζ κρέμασε το τσαλακωμένο μαύρο παλτό του και ακολούθησε τον Δρ. Μακ Εβόυ μέσα στην κατάφωτη αίθουσα αναμονής. Υπήρχαν πολυθρόνες, περιοδικά, λουλούδια και ένα ενυδρείο γεμάτο με τροπικά ψάρια που έλαμπαν. Μέσα από τις γρίλιες ο Δρ. Χιούζ διέκρινε την παράξενη μεταλλική ακτινοβολία του απογευματινού χιονιού. Σε μια γωνιά του δωματίου καθότανε ένα λεπτό κορίτσι με μαύρα μαλλιά και διάβαζε το Σάνσετ. Είχε ένα μάλλον τετράγωνο λεπτό πρόσωπο, λίγο πονηρό, σκέφτηκε ο Δρ. Χιούζ. Φορούσε ένα απλό καφέ φόρεμα, που έδειχνε τα μαγουλά της πιο βαθουλωτά. Η μόνη απόδειξη της

νευρικότητας της ήταν ένα τασάκι γεμάτο αποτσίγαρα και ένα σύννεφο καπνού στον αέρα. - Δεσποινίς Τάντυ, είπε ο Δρ. Μακ Εβόυ, να σας συστήσω τον Δρ. Χιούζ. Ο Δρ. Χιούζ είναι ειδικός σε περιπτώσεις σαν τη δική σας και θα ήθελε να σας ρίξει μια ματιά και να σας κάνει μερικές ερωτήσεις. Η δις Τάντυ άφησε στην άκρη το περιοδικό και χαμογέλασε. - Βεβαίως, είπε με μια ξεκάθαρη προφορά από το Νιου Ίνγκλαντ. Από καλή οικογένεια σκέφτηκε ο Δρ. Χιούζ. Δεν χρειαζότανε να το μαντέψει αν ήταν πλούσια ή όχι. Δεν καταφεύγεις για θεραπεία στο νοσοκομείο των Αδελφών της Ιερουσαλήμ αν δεν σου περισσεύουν αρκετά μετρητά. - Σκύψτε προς τα εμπρός, είπε ο Δρ. Χιούζ. Η δεσποινίς Τάντυ έσκυψε και ο Δρ. Χιούζ σήκωσε

τα

μαλλιά της στο πίσω μέρος του λαιμού της. Ακριβώς στο κοίλωμα του λαιμού ήταν ίνα μαλακό στρογγυλό εξόγκωμα, όσο είναι το μέγεθος ενός βάρους που βάζουν πάνω στα χαρτιά. Ο Δρ. Χιούζ το ψαχούλεψε με τα δάχτυλα του και του φάνηκε πώς είχε την κανονική υφή ενός καλοήθους ινώδους εξογκώματος. - Πόσον καιρό το έχετε αυτό; ρώτησε ο Δρ. Χιούζ. - Δύο ή τρεις μέρες, είπε η δις Τάντυ. Ήρθα για εξετάσεις, μόλις άρχισε να μεγαλώνει. Φοβήθηκα μήπως είναι καρκίνος ή κάτι τέτοιο! Ο Δρ. Χιούζ κοίταξε απέναντι του τον Δρ. Εβόυ και ζάρωσε τα φρύδια του. - Δυο ή τρεις μέρες; Είσαστε σίγουρη; - Ακριβώς, είπε η δις Τάντυ. Σήμερα είναι Παρασκευή, δεν είναι; Λοιπόν το αισθάνθηκα για πρώτη φορά όταν ξύπνησα την Τρίτη το πρωί. Ο Δρ. Χιούζ ζούληξε τον όγκο απαλά με το χέρι του. Ήταν σταθερός και σκληρός, αλλά δεν παρατήρησε καμιά κίνηση. - Σας πονάει; ρώτησε. - Έχω την αίσθηση πώς με αγκυλώνει. Αλλά αυτό είναι όλο. Ο Δρ. Μακ Εβόυ είπε:

-Ένιωσε το ίδιο πράγμα όταν το ζούληξα. Ο Δρ. Χιούζ άφησε τα μαλλιά της δεσποινίδας Τάντυ να πέσουν πάλι και της είπε πως μπορεί να καθίσει κανονικά. Τράβηξε μια πολυθρόνα, βρήκε στην τσέπη του ένα τσαλακωμένο κομμάτι χαρτί και άρχισε να σημειώνει ορισμένα πράγματα καθώς της μιλούσε. - Πόσο μεγάλος ήταν ο όγκος όταν τον προσέξατε για πρώτη φορά; - Πολύ μικρός. Όσο ένα φασόλι, πιστεύω. - Μεγαλώνει συνεχώς ή μόνο ειδικές ώρες; - Φαίνεται πως μεγαλώνει μόνο τη νύχτα. Θέλω να πω πως κάθε πρωί πού ξυπνάω είναι πιο μεγάλο. Ο Δρ. Χιούζ έκανε ένα λεπτομερές γραμμωτό σχέδιο πάνω στο χαρτί του. - Το αισθάνεστε κανονικά; Θέλω να πω το αισθάνεστε τώρα; - Δεν μοιάζει να είναι τίποτα χειρότερο από οποιοδήποτε άλλο πρήξιμο. Αλλά καμιά φορά μου δίνει την αίσθηση ότι μετακινείται. Τα μάτια του κοριτσιού ήταν μαύρα και πολύ πιο φοβισμένα από ότι άφηνε να φαίνεται στη φωνή της. - Συνέχισε την περιγραφή. Είναι σχεδόν όπως όταν κάποιος προσπαθεί να βολευτεί στο κρεβάτι του. Ξέρετε γυρίζει τριγύρω και μετά μένει ακίνητο. - Συμβαίνει συχνά αυτό; Είχε αρχίσει να ανησυχεί. Αισθανόταν τις υπεκφυγές του Δρ. Χιούζ και άρχισε να στενοχωριέται. - Δεν ξέρω. Ίσως τέσσερις με πέντε φορές την ήμερα. Ο Δρ. Χιούζ σημείωσε μερικά πράγματα ακόμα και δάγκωσε τα χείλη του. - Δις Τάντυ, έχετε παρατηρήσει τίποτε αλλαγές στην κατάσταση της υγείας σας τις τελευταίες μέρες, από τότε δηλαδή που παρουσιάστηκε αυτός ο όγκος;

- Μόνο λίγη κούραση. Είναι ίσως που δεν κοιμάμαι τόσο καλά τη νύχτα. Αλλά δεν έχω χάσει βάρος ή κάτι τέτοιο. - Μμμ! Ο Δρ. Χιούζ έγραψε κάτι ακόμα για λίγο και μετά κοίταξε αυτά που είχε γράψει. Καπνίζετε πολύ; - Συνήθως μόνο μισό πακέτο την ήμερα. Δεν είμαι μεγάλη καπνίστρια. Τώρα συμβαίνει να είμαι νευρική γι' αυτό... Ο Δρ. Μακ Εβόυ είπε: - Δις Τάντυ ζείτε μόνη σας; Που μένετε; - Μένω με τη θεία μου στην 82η οδό. Δουλεύω για μια εταιρία δίσκων. Βοηθός προσωπικού. Ήθελα να βρω ένα διαμέρισμα να μένω μόνη, αλλά οι γονείς μου σκέφτηκαν πως θα ήταν καλύτερα αν εμένα με τη θεία μου για ένα διάστημα. Είναι εξήντα δύο χρόνων. Είναι μια θαυμάσια γυναίκα. Τα πάμε φίνα μαζί. Ο Δρ. Χιούζ κατέβασε το κεφάλι. - Μη με παρεξηγήσετε που θα σας κάνω αυτή την ερώτηση δις Τάντυ, αλλά νομίζω πως θα καταλάβετε γιατί πρέπει να την κάνω. Ή κατάσταση της θείας σας είναι καλή και το διαμέρισμα είναι καθαρό; Μήπως υπάρχει κίνδυνος για την υγεία σας εκεί, δηλαδή κατσαρίδες, βουλωμένα λούκια ή βρώμικα φαγητά; Η δις Τάντυ χαμογέλασε με ένα μορφασμό για πρώτη φορά από την ώρα που την είδε ο Δρ. Χιούζ. - Η θεία μου είναι μια γυναίκα γεμάτη υγεία Δρ. Χιούζ. Έχει γυναίκα κάθε μέρα που της καθαρίζει και μια κοπέλα που μαγειρεύει και της κρατάει συντροφιά. Ο Δρ. Χιούζ κούνησε το κεφάλι του. - Ωραία, θα το αφήσουμε έτσι όπως είναι προς το παρόν. Ελάτε, πάμε πάνω να δούμε αυτές τις ακτινογραφίες, Δρ. Μακ Εβόυ. Πήγαν πίσω στο γραφείο του Δρ. Μακ Εβόυ και κάθισαν. Ο Δρ. Μακ Εβόυ πήρε ένα κομμάτι τσίχλα και άρχισε να το μασάει. - Τι βγάζετε από αυτό που είδατε Δρ. Χιούζ; Ο Δρ. Χιούζ αναστέναξε.

- Για την ώρα δεν βγάζω τίποτα απολύτως. Αυτό το εξόγκωμα μεγάλωσε έτσι σε δυο τρεις μέρες και μέχρι σήμερα ποτέ δεν έχω δει έναν όγκο να μεγαλώνει έτσι. Ύστερα υπάρχει αυτή η αίσθηση ότι κινείται. Εσείς το αισθανθήκατε να κινείται; - Μα βέβαια είπε ο Δρ. Μακ Εβόυ. Έτσι ελαφρά σαν να αλλάζει θέση, σαν να υπάρχει κάτι, κάτω από κει. - Ίσως αυτό να το προξενεί η κίνηση του λαιμού. Αλλά δεν μπορούμε να πούμε τίποτα αν δεν δούμε τις ακτινογραφίες. Κατόπιν στάθηκαν σιωπηλοί για λίγα λεπτά ενώ οι διάφοροι θόρυβοι του νοσοκομείου έφταναν αμυδρά μέχρις εκεί. Ο Δρ. Χιούζ αισθανότανε αποκαμωμένος, κρύωνε και δεν έβλεπε την ώρα να γυρίσει σπίτι του. Ήταν στο πόδι από τις δύο το πρωί της προηγούμενης μέρας πνιγμένος μέσα στα χαρτιά και τις στατιστικές και από ότι έδειχναν τα πράγματα θα έμενε και απόψε πολύ αργά. Ανάπνευσε βαθιά και κοίταξε τα γδαρμένα καφέ παπούτσια του πάνω στο χαλί. Μετά από πέντε ή έξι λεπτά, η πόρτα του γραφείου άνοιξε και η ακτινολόγος μπήκε μέσα με έναν μεγάλο καφέ φάκελο. Ήταν νέγρα, ψηλή, με κοντά μαλλιά και χωρίς καθόλου χιούμορ. - Τι έβγαλες από αυτά Σελένα; ρώτησε Δρ. Μακ Εβόυ, καθώς έπαιρνε το φάκελο για να τον πάει στο κουτί με το φως. - Δεν είμαι καθόλου βέβαιη, Δρ. Μακ Εβόυ. Είναι αρκετά καθαρό, αλλά δεν μπορώ να δώσω καμιά εξήγηση. Ο Δρ. Μακ Εβόυ έβγαλε τις μαύρες ακτινογραφίες και τις στερέωσε πάνω στο κουτί με το φως. Έσβησαν όλα τα φώτα και είχαν μπροστά τους την πλάκα με το πίσω μέρος του κρανίου της δεσποινίδας Τάντυ, παρμένο από το πλάι. Φαινότανε καθαρά ο όγκος - ένα μεγάλο σκοτεινό σημάδι. Αλλά μέσα σ' αυτό, αντί για το συνηθισμένο ινώδες εξόγκωμα, φαινότανε πως υπήρχε ένας μικρός μπερδεμένος κόμπος από μεμβράνη και οστά. - Κοίταξε εδώ, είπε ο Δρ. Μακ Εβόυ, δείχνοντας με το στυλό του. Εδώ είναι σαν να υπάρχουν ρίζες από κόκαλο που κρατάνε το εσωτερικό του όγκου πλάι στο λαιμό. Τώρα τι διάβολο νομίζεις πως είναι αυτές; - Δεν έχω την παραμικρή ιδέα, είπε ο Δρ. Χιούζ. Μέχρι σήμερα δεν έχω δει τίποτα που να μοιάζει μ' αυτό. Αυτό δεν μοιάζει καθόλου με όγκο.

Ο Δρ. Μακ Εβόυ σήκωσε τους ώμους του. - Σύμφωνοι, ας πούμε ότι δεν είναι όγκος. Τότε τι είναι; Ο Δρ. Χιούζ περιεργάστηκε από κοντά την ακτινογραφία. Ο μικρός κόμπος από μεμβράνες και οστά ήταν τόσο άμορφος και μπερδεμένος, που δεν μπορούσε κανείς να δώσει μιαν εξήγηση. Μόνο ένα πράγμα έμενε να γίνει να εγχειριστεί. Να το κάψουνε και να το εξετάσουνε ανοίγοντας το. Με το ρυθμό που μεγάλωνε καλύτερα θα ήτανε η εγχείρηση να γινότανε το γρηγορότερο. Ο Δρ. Χιούζ σήκωσε το τηλέφωνο που ήταν πάνω στο γραφείο του Δρ. Μακ Εβόυ. - Μαίρη, άκουσε, είμαι ακόμα κάτω εδώ με τον Δρ. Μακ Εβόυ. Θα μπορούσες να δεις πότε ο Δρ. Σνάιθ έχει διαθέσιμο χώρο στο χειρουργείο; Έχω κάτι εδώ που χρειάζεται άμεση επέμβαση. Ακριβώς. Ναι, όγκος. Αλλά είναι κακοήθης και ίσως υπάρξει πρόβλημα αν δεν εγχειριστεί αμέσως. Ακριβώς. Ευχαριστώ. - Κακοήθης; είπε ο Δρ. Μακ Εβόυ. Πως το ξέρουμε πως είναι κακοήθης; Ο Δρ. Χιούζ κούνησε το κεφάλι του. - Δεν το ξέρουμε, αλλά μέχρι ν' ανακαλύψουμε αν είναι επικίνδυνος ή ακίνδυνος θα το χειριστώ σαν να είναι επικίνδυνος. - Μακάρι να ήξερα τι στο διάβολο είναι, είπε άκεφα ο Δρ. Μακ Εβόυ. Έψαξα το ιατρικό λεξικό, αλλά δεν υπάρχει τίποτα σαν κι αυτό. Ο Δρ. Χιούζ χαμογέλασε κουρασμένα μ' ένα μορφασμό. - Ίσως είναι καμιά καινούργια αρρώστια. Μπορεί να της δώσουν τ' όνομά σου. Η ασθένεια του Μακ Εβόυ! Να επιτέλους δόξα. Πάντα θα ήθελες να γίνεις διάσημος, δεν είναι έτσι; - Αυτή τη στιγμή θα ήθελα ένα φλιτζάνι καφέ και ένα ζεστό σάντουιτς με μοσχάρι. Το βραβείο Νόμπελ ας το αφήσουμε για αργότερα. Το φωτάκι του τηλεφώνου αναβόσβησε. Ο Δρ. Χιούζ έπιασε το ακουστικό. «Μαίρη; Εντάξει. Σύμφωνοι, πολύ ωραία. Ναι, Έτσι, πολύ καλά, θαύμα. Πες στον Δρ. Σνάιθ πως τον ευχαριστώ πολύ». - Είναι ελεύθερος; ρώτησε ο Δρ. Μακ Εβόυ.

- Αύριο το πρωί στις δέκα. Ας πάω καλύτερα να το πω στη δεσποινίδα Τάντυ. Ο Δρ. Χιούζ έσπρωξε τις διπλές πόρτες και μπήκε στην αίθουσα αναμονής. Η δις Τάντυ καθόταν ακόμα εκεί με ένα μισοκαπνισμένο τσιγάρο και κοιτούσε, χωρίς να βλέπει, το ανοιχτό περιοδικό που ήταν πάνω στα πόδια της. - Δεσποινίς Τάντυ! Κοίταξε προς τα πάνω γρήγορα. «Ορίστε» είπε. Ο Δρ. Χιούζ τράβηξε μια καρέκλα και κάθισε δίπλα της με τα χέρια του σταυρωμένα μπροστά του. Προσπαθούσε να φαίνεται σοβαρός, σταθερός και αξιόπιστος για να καθησυχάσει τον ολοφάνερο τρόμο της, αλλά ήταν τόσο κουρασμένος που δεν κατάφερε να φανεί τίποτα από όλα αυτά, παρά μόνον κακομοίρης. - Ακουστέ δεσποινίς Τάντυ. Νομίζω πως πρέπει να το εγχειρίσουμε. Αυτό το πρήξιμο δεν φαίνεται να είναι κάτι που να μας ανησυχεί, εκτός βέβαια από την ταχύτητα πού μεγαλώνει. Θα ήθελα να βγει το γρηγορότερο δυνατό και μαντεύω πως και σεις το ίδιο θα θέλατε. Σήκωσε το χέρι της και το έβαλε πίσω στο λαιμό της, μετά το άφησε να πέσει και κούνησε το κεφάλι της. - Καταλαβαίνω. Βεβαίως. - Αν μπορείτε, να είσαστε εδώ αύριο το πρωί στις οκτώ. Ο Δρ. Σνάιθ θα σας εγχειρίσει γύρω στις δέκα. Ο Δρ. Σνάιθ είναι ένας πολύ καλός χειρουργός και έχει πολύ μεγάλη πείρα σε όγκους σαν τον δικό σας. Η δις Τάντυ προσπάθησε να χαμογελάσει. - Πολύ ευγενικό εκ μέρους σας, γιατρέ, σας ευχαριστώ. Ο Δρ. Χιούζ σήκωσε τους ώμους. - Μη μ' ευχαριστείτε. Τη δουλειά μου κάνω μόνο. Αλλά ακούστε, δεν νομίζω πως πρέπει να στενοχωριέστε για τίποτα. Δεν ισχυρίζομαι πως η περίπτωσή σας είναι συνηθισμένη, γιατί δεν είναι. Αλλά ένα μεγάλο μέρος του επαγγέλματος μας έχει να κάνει με περιπτώσεις που δεν είναι συνηθισμένες. Πάντως ήρθατε στο σωστό μέρος. Η δις Τάντυ έσβησε το τσιγάρο της και μάζεψε τα πράγματα της.

- Θα χρειαστεί τίποτα το ιδιαίτερο; ρώτησε. Ένα - δυο νυχτικά, υποθέτω, και μια ρόμπα. Ο Δρ. Χιούζ κούνησε το κεφάλι του. - Φέρτε και ένα ζευγάρι παντόφλες επίσης. Δεν θα είσαστε κλινήρης. - Εντάξει, είπε και ο Δρ. Χιούζ τη συνόδευσε στην έξοδο. Την παρατηρούσε να φεύγει περπατώντας γρήγορα στο διάδρομο για το ασανσέρ και σκεφτότανε πόσο λεπτή και νέα ήτανε και πόσο πονηρούλα φαινότανε. Δεν ήτανε από τους ειδικευμένους γιατρούς, που βλέπανε τους αρρώστους τους μόνο κάτω από τις συνθήκες της παθολογικής τους κατάστασης και τίποτα άλλο. Δεν ήταν σαν τον Δρ. Πόουσον, τον πνευμονολόγο, που μπορούσε να θυμάται αδιαθεσίες ατόμων πολύ καιρό μετά, αφού είχε τελείως ξεχάσει τα πρόσωπα που υπέφεραν από αυτές. Η ζωή είναι κάτι περισσότερο από μια ατέλειωτη παρέλαση από όγκους και πρηξίματα, σκέφτηκε ο Δρ. Χιούζ. Τουλάχιστον το ελπίζω. Στεκότανε ακόμα στο διάδρομο, όταν ο Δρ. Μακ Εβόυ έχωσε το σαν φεγγάρι πρόσωπο του στο άνοιγμα της πόρτας. - Δόκτωρ Χιούζ; - Ναι; - Ελάτε μέσα ένα λεπτό, να ρίξετε μια ματιά σ' αυτό. Ακολούθησε κουρασμένα τον Δρ. Μακ Εβόυ στο γραφείο του. Την ώρα που μιλούσε στη δεσποινίδα Τάντυ, ο Δρ. Μακ Εβόυ ξεφύλλιζε τα ιατρικά του βιβλία που ανέφεραν περιστατικά και πάνω στο γραφείο του είχε απλώσει ένα σωρό ακτινογραφίες. - Βρήκατε τίποτα; ρώτησε ο Δρ. Χιούζ. - Δεν ξέρω. Φαίνεται τόσο γελοίο, όσο καμιά άλλη παρόμοια περίπτωση. Ο Δρ. Μακ Εβόυ του έδωσε ένα χοντρό βιβλίο, ανοιγμένο σε μια σελίδα, που ήταν σκεπασμένη από διαγράμματα και πίνακες. Ο Δρ. Χιούζ σούφρωσε τα φρύδια του και τα εξέτασε προσεκτικά και μετά πήγε στο κουτί με το φως και περιεργάστηκε ξανά τις πλάκες του κρανίου της δεσποινίδας Τάντυ. - Αυτό είναι τρέλα, είπε.

- Ο Δρ. Μακ Εβόυ στεκόταν εκεί με τα χέρια του στους γοφούς και κουνούσε το κεφάλι του. - Έχετε απόλυτο δίκιο. Είναι τρέλα. Αλλά πρέπει να το παραδεχτείτε, μοιάζει πολύ με ένα τέτοιο πράγμα. Ο Δρ. Χιούζ έκλεισε το βιβλίο. - Αλλά έστω και αν έχετε δίκιο - σε δυο μέρες; - Να σας πω, αν κάτι τέτοιο είναι δυνατόν, όλα είναι δυνατά. - Αν αυτό είναι δυνατόν τότε οι Red Sox θα κερδίσουν την επόμενη φορά. Οι δυο γιατροί, χλωμοί και χαμένοι, στέκονταν στο γραφείο τους στο δέκατο πέμπτο όροφο του νοσοκομείου και κοιτούσαν τις ακτινογραφίες και δεν ήξεραν τι άλλο να πουν. - Ίσως είναι απάτη, είπε ο Δρ. Μακ Εβόυ. Ο Δρ. Χιουζ κούνησε το κεφάλι του. - Αποκλείεται. Πως είναι δυνατόν; Και για ποιο λόγο; - Δεν ξέρω. Οι άνθρωποι ονειρεύονται απάτες για διάφορους λόγους. - Εσείς μπορείτε να βρείτε κάποιο λόγο γι' αυτό; Ο Δρ. Μακ Εβόυ έκανε έναν μορφασμό. - Μπορείτε να το πιστέψετε ότι είναι αληθινό; - Δεν ξέρω απάντησε ο Δρ. Χιούζ. Ίσως είναι. Ίσως είναι η μόνη περίπτωση στο εκατομμύριο, που είναι αληθινή. Ανοιξαν ξανά το βιβλίο και μελετήσανε τις ακτινογραφίες ξανά και όσο περισσότερο συνέκριναν τα διαγράμματα με τον όγκο της δεσποινίδας Τάντυ, τόσο πιο πολύ ανακάλυπταν ομοιότητες. Σύμφωνα με την ΚΛΙΝΙΚΗ ΓΥΝΑΙΚΟΛΟΓΙΑ, ο κόμπος από μεμβράνες και οστά που η δεσποινίς Τάντυ είχε στο πίσω μέρος του λαιμού της, ήταν ένα ανθρώπινο έμβρυο, σε τέτοιο μέγεθος, που θα μπορούσε να υπολογιστεί πως ήταν περίπου οκτώ εβδομάδων.

Κεφάλαιο Ένα

Έξω από τη Νύχτα

Αν νομίζετε πως είναι εύκολη ζωή να είσαι μυστικιστής, τότε προσπαθήστε καθημερινά να λέτε την τύχη σε δεκαπέντε διαφορετικά πρόσωπα για είκοσι πέντε δολάρια τη φορά και μετά ελάτε να μου πείτε αν σας άρεσε αυτή η δουλειά. Την ίδια στιγμή που η Κάρεν Τάντυ συμβουλευότανε τον Δρ. Χιούζ και τον Δρ. Μακ Εβόυ στο νοσοκομείο των Αδελφών της Ιερουσαλήμ, εγώ έλεγα στην κυρία Γουίνκονις την τύχη της για τα άμεσα σχεδία της με τη βοήθεια της τράπουλας Ταρό. Καθόμαστε γύρω από το πράσινο τσόχινο τραπέζι στο διαμέρισμα μου, που βρισκότανε στη 10η Λεωφόρο, με τις κουρτίνες τραβηγμένες καλά και τα λιβάνια να καπνίζουν ακατάπαυστα στη γωνία, με την αληθινή απομίμηση αντίκας λάμπα πετρελαίου να χύνει όμορφες σκιές γεμάτες μυστήριο. Η κυρία Γουίνκονις ήταν μια ρυτιδιασμένη γριά και το παλιό από αλεπού παλτό της μύριζε ένα μουχλιασμένο άρωμα. Ερχότανε σε μένα κάθε Παρασκευή βράδυ για μια λεπτομερειακή πληροφοριοδότηση των επτά ήμερων που ήταν μπροστά της. Καθώς άπλωσα τα χαρτιά σε σχήμα Κελτικού σταυρού αυτή άρχισε να κουνιέται, πήρε μια βαθιά αναπνοή και άρχισε να με περιεργάζεται σα νυφίτσα, που μυρίζεται τη λεία της. Ξέρω πως πεθαίνει από ανυπομονησία να με ρωτήσει τι βλέπω αλλά ποτέ δεν έκανε καμιά νύξη μέχρι που να στρώσω όλη την τράπουλα πάνω στο τραπέζι. Όσο περισσότερο μυστήριο υπήρχε τόσο το καλύτερο. Έπρεπε να δώσω όλη μου την παράσταση, από το σούφρωμα των φρυδιών, τους αναστεναγμούς, το δάγκωμα των χειλιών και να παραστήσω πώς ερχόμουνα σε επαφή με τις δυνάμεις από το υπερπέραν. Άλλωστε για όλα αυτά πλήρωνε τα είκοσι πέντε δολάρια της. Δεν μπόρεσε όμως ν' αντισταθεί στον πειρασμό. Καθώς το τελευταίο χαρτί έπεσε κάτω, έσκυψε προς τα μπρος και ρώτησε: - Τι είναι κύριε Έρσκιν; Τι βλέπετε; Είναι τίποτα για τον Πατερούλη;

«Πατερούλης» ήταν το χαϊδευτικό για τον κύριο Γουίνκονις, έναν χοντρό γέρο πεισματάρη, που είχε σούπερ - μάρκετ, που κάπνιζε συνεχώς πούρα και που δεν πίστευε σε τίποτα πιο μυστηριώδες από τους τρεις πρώτους δρομείς του Ακουεντάκτ. Η κυρία Γουίνκονις ποτέ δεν είχε πει τίποτα, αλλά από τον τρόπο που μιλούσε καταλάβαινες, ότι η πιο μεγάλη ελπίδα στη ζωή της ήταν να τα τινάξει ο Πατερούλης και να έρθει όλη η περιουσία των Γουίνκονις στα χέρια της. Κοίταγα τα χαρτιά με τη συνηθισμένη μου περίτεχνη αυτοσυγκέντρωση. Από την τράπουλα Ταρό ήξερα όσα και οποιοσδήποτε άλλος, που είχε διαβάσει τον οδηγό «Εύκολη Χειρομαντεία με την Ταρό», αλλά ήταν ο τρόπος, το στυλ, που είχε σημασία. Αν θέλεις να κάνεις το μυστικιστή, πράγμα που είναι πολύ πιο εύκολο από το να είσαι κειμενογράφος σε διαφημιστική εταιρία ή αρχηγός σε οργανωμένες εκδρομές ή φύλακας σε κάμπινγκ το καλοκαίρι, τότε πρέπει να μοιάζεις σαν μυστικιστής. Μια λοιπόν και κατάγομαι από το Κλήβελαντ του Οχάιο και είμαι τριάντα δύο χρόνων με μαύρα μάτια και κάτω από το καστανό μου μαλλί, που είναι σα βούρτσα, άρχισε να φαίνεται ένα μονοπατάκι φαλάκρας, με μια όμορφη αλλά τεράστια μύτη στο ωραίο αλλά χλωμό μου πρόσωπο, μπήκα στον κόπο να βάψω τα φρύδια μου σαν σατανικές καμάρες, να φορέσω μια σμαραγδί σατέν ρόμπα με φεγγάρια και άστρα ραμμένα επάνω της και να τοποθετήσω στο κεφάλι μου ένα τριγωνικό πράσινο καπέλο. Το καπέλο αυτό είχε πριν μια κορδέλα διαφημιστική, που την έβγαλα όμως για ευνόητους λόγους. Αγόρασα λιβάνια, μερικούς δερματόδετους τόμους της Βρετανικής Εγκυκλοπαίδειας, ένα φανταστικό κρανίο από δεύτερο χέρι από ένα μαγαζί στο Βίλλατζ, και μετά έβαλα μια αγγελία στις εφημερίδες που έλεγε: «Ο Απίθανος Έρσκιν -- Διαβάζει την Τύχη. Προβλέπει το Μέλλον. Αποκαλύπτει τη Μοίρα». Μέσα σε δύο μήνες είχα τόση πολλή δουλειά, που δεν πρόφταινα. Για πρώτη φορά στη ζωή μου ήμουνα σε θέση ν' αγοράσω μια καινούργια Μέρκουρυ Κούγκαρ και ένα μεγάλο στέρεο, με ακουστικά για τ' αυτιά. Αλλά καθώς σας έλεγα, δεν ήταν εύκολο. Το συνεχές κύμα από μεσόκοπες κυρίες που ερχότανε, με ένα ηλίθιο χαμόγελο στο διαμέρισμα μου, πεθαίνοντας από αγωνία να μάθουν τι θα τους συνέβαινε στις ανιαρές μεσόκοπες ζωές τους, ήταν σχεδόν αρκετό για να με πνίγει στο πηγάδι της ανθρώπινης απελπισίας.

- Λοιπόν; είπε η κυρία Γουίνκονις, πιάνοντας με τα ρυτιδιασμένα της δάχτυλα την ατζέντα της από κροκόδειλο. Λοιπόν; Τι βλέπετε κύριε Έρσκιν; Κούνησα το κεφάλι μου αργά και με θαυμασμό. - Τα χαρτιά είναι σήμερα πάρα πολύ επίσημα, με σοβαρά μηνύματα και γεμάτα προειδοποιήσεις. Λένε πως βιάζεστε πολύ, πάρα πολύ για τις μελλοντικές καταστάσεις, για ένα μέλλον γενικά, που όταν έρθει και περάσει ίσως δεν χαρείτε τόσο πολύ όσο το φανταζόσαστε. Βλέπω έναν σωματώδη κύριο με ένα πούρο. Θα πρέπει να είναι ο Πατερούλης. Κάτι λέει και είναι πολύ λυπημένος. Κάτι λέει για χρήματα. - Τι λέει; Λένε τα χαρτιά τι λέει; ψιθύρισε η κυρία Γουίνκονις. Κάθε φορά πού μνημόνευα «χρήματα» άρχιζε να κουνιέται και να πηδάει σαν το σάλιο πάνω σε καυτή σόμπα. Έχω δει πολλούς άπληστους στον καιρό μου, αλλά αυτή η απληστία για λεφτά στις ηλικιωμένες αυτές γυναίκες σου φέρνει αναγούλα. - Λέει πως κάτι είναι πολύ ακριβό, συνέχισα με βαθιά φωνή. Κάτι είναι πολύ ακριβό. Ξέρω τι είναι. Το βλέπω τι είναι. Λέει πως ο σολομός σε κονσέρβα είναι πάρα πολύ ακριβός. Νομίζει, πως ο κόσμος δε θα θελήσει να τον αγοράσει σ' αυτή την τιμή. - Ω! είπε η κυρία Γουίνκονις ενοχλημένη. Εγώ όμως ήξερα τι έλεγα. Είχα διαβάσει την ανατίμηση των τροφίμων στη στήλη του περιοδικού «Τα Νέα των Σούπερ - Μάρκετ» και ήξερα πως ο σολομός κονσέρβας είχε ανατιμηθεί. Την άλλη βδομάδα, όταν ο Πατερούλης θ' άρχιζε να διαμαρτύρεται γι' αυτό, η κυρία Γουίνκονις θα θυμότανε τα λόγια μου και θα εντυπωσιαζότανε τρομερά με τις απίστευτες προβλέψεις μου και το ταλέντο μου. - Τι βλέπετε για μένα; ρώτησε η κυρία Γουίνκονις. Τι θα συμβεί σε μένα; Κοίταζα μελαγχολικά τα χαρτιά. - Φοβάμαι πως η βδομάδα αυτή δεν φαίνεται πολύ καλή. Καθόλου καλή μάλιστα. Τη Δευτέρα θα έχετε ένα ατύχημα. Όχι βέβαια τίποτα σοβαρό, ίσως κάποιο βαρύ αντικείμενο να πέσει πάνω στο πόδι σας αλλά θα είναι οδυνηρό και δε θα μπορέσετε να κοιμηθείτε τη Δευτέρα το βράδυ. Την Τρίτη θα παίξετε μπριτζ με τους φίλους σας, ως συνήθως. Κάποιος θα σας κλέψει στα χαρτιά, αλλά δεν θα τον ανακαλύψετε. Γι' αυτό να ποντάρετε λίγα και να μην διακινδυνεύετε το χαρτί σας. Την Τετάρτη θα

έχετε ένα δυσάρεστο τηλεφώνημα, κάτι τέλος πάντων που θα σας αηδιάσει. Την Πέμπτη θα φάτε κάτι που θα σας πειράξει και θα ευχόσαστε να μην το είχατε φάει. Η κυρία Γουίνκονις με είχε καρφώσει με τα ηλίθια γκρίζα μάτια της. - Είναι αλήθεια τόσο άσχημα; ρώτησε. - Α! Δεν είναι απαραίτητο να συμβούν. Μην ξεχνάτε πως τα χαρτιά προειδοποιούν επίσης όπως και προλέγουν. Αν πάρετε τα μέτρα σας και αποφύγετε αυτές τις κακοτοπιές δεν είναι απαραίτητο η βδομάδα σας να είναι τόσο κακή. - Α, ωραία. Σ' ευχαριστώ Θεέ μου! είπε. Αξίζει τα χρήματα μόνο και μόνο αφού μπορείς να ξέρεις πως να προφυλαχτείς. - Τα πνεύματα είναι ευνοϊκά σε σας κυρία Γουίνκονις, είπα βάζοντας την ειδική φωνή μου. Σας συμπαραστέκονται και δεν θέλουν να σας δουν στενοχωρημένη ή να πάθετε κανένα κακό. Αν μεταχειρίζεστε καλά τα πνεύματα, σας μεταχειρίζονται καλά κι αυτά. Σηκώθηκε. - Κύριε Έρσκιν, δεν έχω λόγια να σας ευχαριστήσω. Ας φύγω τώρα αλλά θα σας ξαναδώ την ερχόμενη βδομάδα, σύμφωνοι; Χαμογέλασα μ' εκείνο το κρυφό μου χαμόγελο. - Βεβαίως, κυρία Γουίνκονις, και μην ξεχνάτε τον ξορκισμό γι' αυτή τη βδομάδα. - Ω, όχι, βεβαίως όχι. Ποιος είναι ο ξορκισμός γι' αυτή τη βδομάδα, κύριε Έρσκιν; Άνοιξα ένα κουρελιασμένο παλιό βιβλίο, που το είχα πάνω στο τραπέζι δίπλα μου. - Το απόκρυφο μοτίβο σας γι' αυτή τη βδομάδα είναι: «Φύλαξε καλά τα κουκούτσια και τα φρούτα, θα μεγαλώσουν χωρίς εμπόδια». Στάθηκε εκεί για ένα λεπτό, μ' ένα απόκοσμο χαμόγελο στο μαραμένο γέρικο πρόσωπο της.

- Όμορφο που είναι! κύριε Έρσκιν. Θα το επαναλαμβάνω κάθε πρωί μόλις ξυπνάω. Σας ευχαριστώ για την τόσο ωραία, πραγματικά υπέροχη συζήτηση. - Η ευχαρίστηση είναι όλη δική μου, είπα. Τη συνόδευσα μέχρι το ασανσέρ, προσέχοντας να μην με δει κανείς από τους γείτονες με τη γελοία πράσινη ρόμπα και το καπέλο, και την αποχαιρέτησα πάλι από μακριά γνέφοντας με το χέρι. Μόλις χάθηκε από μπροστά μου, γύρισα πίσω στο διαμέρισμα μου, άναψα το φως, έσβησα τα λιβάνια και έβαλα την τηλεόραση. Αν ήμουνα τυχερός δεν θα είχα χάσει και πολύ από τον Κότζακ. Τη στιγμή που πήγαινα στο ψυγείο να πάρω μια μπύρα, χτύπησε το τηλέφωνο. Κράτησα το ακουστικό με το σαγόνι μου και μίλησα ανοίγοντας τη μπύρα. Η φωνή από την άλλη άκρη ήταν γένους θηλυκού (βεβαίως) και νευρική (βεβαίως). Μόνο τα νευρικά θηλυκά ζητάνε τις υπηρεσίες ενός ανθρώπου σαν τον Απίθανο Έρσκιν. - Ο κύριος Έρσκιν; - Έρσκιν τ' όνομά μου, ωροσκόπος το επάγγελμα μου. - Κύριε Έρσκιν, θα μπορούσα άραγε να έρθω να σας δω; - Βεβαίως, βεβαίως. Η αμοιβή μου είναι είκοσι πέντε δολάρια, για μια συνηθισμένη ματιά στο άμεσο μέλλον σας, τριάντα δολάρια για ενός έτους πρόβλεψη και πενήντα δολάρια για μια μυστικιστική μελέτη ολόκληρης της ζωής σας. - Θέλω μόνο να μάθω τι θα μου συμβεί αύριο. Η φωνή έμοιαζε νεανική και πάρα πολύ στενοχωρημένη. Είχα την υποψία ότι θα επρόκειτο για μια έγκυο, εγκαταλελειμμένη γραμματέα. - Πολύ καλά κυρία μου. Σ' αυτό είμαι άφθαστος. Τι ώρα θέλετε να έρθετε; - Γύρω στις εννιά. Μήπως είναι αργά; - Στις εννιά θα είμαι δικός σας, όλη η ευχαρίστηση θα είναι δική μου. Μπορώ να έχω το όνομα σας, παρακαλώ;

- Τάντυ. Κάρεν Τάντυ. Σας ευχαριστώ κύριε Έρσκιν. Θα σας δω στις εννιά. Μπορεί να σας φανεί παράξενο που ένα έξυπνο κορίτσι, σαν την Κάρεν Τάντυ, ζητάει βοήθεια από έναν τρομερό αγύρτη σαν και μένα αλλά μόνον αν έχεις ανακατευτεί με τη μαγεία για ένα διάστημα, μόνον τότε μπορείς να καταλάβεις πως αισθάνονται ορισμένα αδύνατα άτομα, όταν τους τρομάζουν πράγματα που δεν καταλαβαίνουν. Αυτό συμβαίνει κυρίως στην αρρώστια και στο θάνατο. Οι περισσότεροι από τους πελάτες μου όλο και κάτι ρωτάνε γύρω από το τέλος της ζωής τους. Δεν έχει σημασία πόσο πειστικός ή πόσο ικανός είναι ο χειρουργός αφού δεν μπορεί να δώσει στους ανθρώπους κάποια απάντηση για το τι πρόκειται να συμβεί αν ξαφνικά σβήσει η ζωή τους. Είναι δύσκολο σ' έναν γιατρό να πει: «Λοιπόν ακουστέ εδώ κυρία μου, αν ο εγκέφαλος σας σταματήσει να δίνει οποιαδήποτε κινητήρια μηνύματα, θα πρέπει να θεωρήσουμε, πως είσαστε χαμένη, πως φύγατε για πάντα». Ο θάνατος φοβίζει πολύ τους ανθρώπους, είναι τελείως ολοκληρωτικός, πάρα πολύ απόκρυφος για κείνους που θέλουν και πιστεύουν ότι δεν έχει σχέση με τα γεγονότα της ιατρικής και της χειρουργικής. Αυτοί θέλουν να πιστεύουν πώς υπάρχει ζωή μετά το θάνατο ή τουλάχιστον ένας κόσμος πνευμάτων, όπου τα πένθιμα φαντάσματα των προγόνων τους, που έχουν πεθάνει εκατοντάδες χρόνια πριν, περιφέρονται μέσα στο ουράνιο θόλο φορώντας τις μεταξωτές πυτζάμες τους. Στο πρόσωπο της Κάρεν Τάντυ διάβασα αμέσως τον τρόμο του θανάτου, όταν χτύπησε την πόρτα μου. Πράγματι ήταν τόσο έντονα ζωγραφισμένος, που αισθάνθηκα πολύ άσχημα με την πράσινη ρόμπα μου και το αστείο πράσινο καπελάκι μου. Ήταν πολύ λεπτοκαμωμένη, με μυτερό μουτράκι, ο τύπος του κοριτσιού που πάντα κερδίζει στις κούρσες και στα ματς αθλητισμού στο γυμνάσιο. Μιλούσε με μια σοβαρή ευγένεια, που με έκανε να νιώσω τόσο πολύ απατεώνας όσο ποτέ άλλοτε. - Είστε ο κύριος Έρσκιν; ρώτησε. - Ολόκληρος. Διαβάζει την Τύχη. Προλέγει το Μέλλον... Τα υπόλοιπα τα ξέρετε. Έκανε μερικά αθόρυβα βήματα μέσα στο δωμάτιο μου και κοίταξε τριγύρω, το θυμιατό που έκαιγε το λιβάνι, το κιτρινισμένο κρανίο και τις κατάκλειστες κουρτίνες. Ξαφνικά αισθάνθηκα πως ολόκληρο το σκηνικό ήταν πολύ ψεύτικο και γελοίο, αλλά αυτή δεν έδειξε πως το πρόσεξε.

Τράβηξε μια καρέκλα για να καθίσει και της πρόσφερα τσιγάρο. Όταν της το άναβα είδα πώς τα χέρια της έτρεμαν. - Λοιπόν, δεσποινίς Τάντυ; τη ρώτησα. Ποιο είναι το πρόβλημα σας; - Δεν ξέρω, αλήθεια, πως να το εξηγήσω. Είχα πάει στο νοσοκομείο και αύριο το πρωί θα με χειρουργήσουν. Αλλά υπάρχουν ένα σωρό πράγματα που δεν μπόρεσα να τους πω. Ακούμπησα πίσω στην πολυθρόνα μου και της χαμογέλασα ενθαρρυντικά. - Γιατί δεν προσπαθείτε να μου τα πείτε εμένα; - Είναι πολύ δύσκολο, είπε με την απαλή, χαμηλή φωνή της. Διαισθάνομαι πως είναι κάτι πολύ περισσότερο από ότι φαίνεται. - Ωραία, είπα σταυρώνοντας τα πόδια μου κάτω από την πράσινη ρόμπα μου. Θα θέλατε να μου πείτε γιατί ακριβώς πρόκειται; Σήκωσε το χέρι της ντροπαλά στο πίσω μέρος του λαιμού της. - Εδώ και τρεις μέρες, άρχισα να αισθάνομαι έναν ερεθισμό εδώ - νομίζω πως ήταν την Τρίτη το πρωί - να, εδώ στο πίσω μέρος του λαιμού μου. Άρχισε να πρήζεται και επειδή φοβήθηκα μήπως ήταν κάτι σοβαρό πήγα στο νοσοκομείο να του ρίξουν μια ματιά. - Μάλιστα, καταλαβαίνω, είπα με κατανόηση, που καθώς μαντεύετε, είναι το ενενήντα οκτώ τοις εκατό της επιτυχίας ενός μάντη. Και τι σας είπαν οι γιατροί; - Είπαν, πως δεν ήταν κάτι που θα έπρεπε να ανησυχώ αλλά συγχρόνως τους έβλεπα πολύ ανήσυχους για να θελήσουν να το βγάλουν. - Τι θέλετε από μένα στην περίπτωση αυτή; ρώτησα χαμογελώντας. - Ξέρετε, η θεία μου, η κυρία Κάρμαν, σας έχει επισκεφτεί μια - δυο φορές, είναι αυτή που μένω μαζί της. Δεν ξέρει πως είμαι εδώ αλλά πάντοτε λέει πόσο καλός είσαστε και γι' αυτό σκέφτηκα να έρθω κι εγώ. Είναι λοιπόν ωραίο να μαθαίνεις, πως οι μαντικές υπηρεσίες σου χαίρουν εκτιμήσεως έξω στον κόσμο. Η κυρία Κάρμαν είναι μια αξιαγάπητη γριούλα πού πιστεύει πως ο πεθαμένος σύζυγος της προσπαθεί πάντα να επικοινωνήσει μαζί της από τον κόσμο των πνευμάτων. Ερχότανε να με δει δυο - τρεις φορές το μήνα, κάθε φορά που ο κύριος Κάρμαν της

έστελνε μήνυμα από το υπερπέραν. Μου έλεγε πάντα, πως αυτό συνέβαινε στο όνειρο της. Τον άκουγε να της ψιθυρίζει σε μια παράξενη γλώσσα, μέσα στη νύχτα και αυτό την έκανε να ξεκινήσει για τη 10η Λεωφόρο και να ξοδέψει λίγα δολάρια σε μένα. Ήταν μια πολύ καλή πελάτισσα η κυρία Κάρμαν. - Θέλετε να σας πω τα χαρτιά; τη ρώτησα σηκώνοντας μία από τις διαβολικές καμάρες των φρυδιών μου. Η Κάρεν Τάντυ κούνησε το κεφάλι της. Φαινότανε πιο σοβαρή και πιο μετρημένη από οποιαδήποτε άλλη πελάτισσα που είχα δει μέχρι τώρα. Ευχόμουνα να μη μου ζητήσει να κάνω τίποτα που να χρειαζότανε αληθινό μυστικιστικό ταλέντο. - Είναι το όνειρο, κύριε Έρσκιν. Από τότε που αυτό το εξόγκωμα άρχισε να μεγαλώνει, έβλεπα τρομερά όνειρα. Την πρώτη νύχτα, νόμιζα πως ήταν ένας συνηθισμένος εφιάλτης, αλλά έβλεπα το ίδιο όνειρο κάθε νύχτα και κάθε φορά γινότανε όλο και πιο ξεκάθαρο. Δεν ξέρω πια αν θέλω να πέσω στο κρεβάτι μου απόψε, γιατί ξέρω πως θα ξαναδώ το ίδιο όνειρο και θα είναι ακόμα πιο ζωντανό και πολύ, πάρα πολύ χειρότερο. Έτριψα την άκρη της μύτης μου με βαθιά σκέψη. Ήταν μια συνήθεια που την είχα κάθε φορά που κάτι με ανησυχούσε ή που ήθελε μεγάλη σκέψη. Ίσως γι' αυτό να είχε μεγαλώσει τόσο πολύ η άκρη της. Μερικοί ξύνουν το κεφάλι τους όταν σκέπτονται και κάνουν πιτυρίδα. - Δεσποινίς Τάντυ, πολύς κόσμος έχει όνειρα που ξαναγυρίζουν. Αυτό συνήθως εξηγείται, πως οι άνθρωποι αυτοί στενοχωριούνται συνεχώς για κάποιο πράγμα. Δεν νομίζω πως είναι κάτι που να σας τρομάζει τόσο πολύ. Με κοίταξε μ' αυτά τα μεγάλα βαθιά, σοκολατένια μάτια της. - Μα δεν είναι τέτοιο όνειρο, κύριε Έρσκιν, είμαι σίγουρη γι' αυτό. Είναι εντελώς πραγματικό. Με τα συνηθισμένα όνειρα αισθάνεσαι πως αυτά συμβαίνουν μέσα στο κεφάλι σου. Μ' αυτό εδώ όμως, νομίζω πως συμβαίνει γύρω μου, έξω από μένα, καθώς επίσης και μέσα στο μυαλό μου. - Καλά, είπα, θα θέλατε να μου το διηγηθείτε; - Αρχίζει πάντοτε με τον ίδιο τρόπο. «Ονειρεύομαι πως στέκω σ' ένα έρημο νησί. Είναι χειμώνας και φυσάει πολύ παγωμένος αέρας. Τον νιώθω αυτόν τον αέρα αν και τα παράθυρα του δωματίου μου είναι πάντα

κλειστά. Είναι νύχτα και το φεγγάρι είναι ψηλά πίσω από τα σύννεφα. Σε απόσταση, πίσω από τα δάση, βλέπω ένα ποτάμι ή ίσως να είναι θάλασσα. Λάμπει κάτω από το φως του φεγγαριού. Κοιτάζω τριγύρω μου και μου φαίνεται πως βλέπω σειρές από σκοτεινές καλύβες. Μοιάζουν σαν κατασκήνωση, σαν ένα πρωτόγονο χωριό. Το γεγονός είναι πως μέσα μου ξέρω πως είναι χωριό, αλλά δεν φαίνεται να υπάρχει κανείς εκεί γύρω. » Μετά αρχίζω να περπατάω στο γρασίδι, προς το μέρος του ποταμού. Ξέρω το δρόμο, γιατί έχω την αίσθηση ότι έχω ζήσει σ' αυτό το παράξενο χωριό όλη μου τη ζωή. Νιώθω, πως είμαι ταραγμένη αλλά συγχρόνως αισθάνομαι πως έχω μέσα μου κάποιες κρυφές δυνάμεις και πως μπορώ μόνη μου να ξεπεράσω το φόβο. Είμαι ταραγμένη για το άγνωστο, για πράγματα που δεν καταλαβαίνω. » Φτάνω στο ποτάμι και στέκομαι στην όχθη. Κάνει ακόμα πολύ κρύο. Κοιτάζω απέναντι μου το νερό και βλέπω ένα σκοτεινό πλοίο με κατάρτια αραγμένο βαθιά. Δεν υπάρχει τίποτα στο όνειρο μου, που να μου λέει πως είναι άλλο από ένα συνηθισμένο πλοίο με πανιά, αλλά συγχρόνως το φοβάμαι. Φαίνεται σαν κάτι άγνωστο και παράξενο, σχεδόν σα να είναι κάποιος ιπτάμενος δίσκος από κάποιον άλλον κόσμο. » Στέκομαι στην όχθη για πολλή ώρα και βλέπω μια μικρή βάρκα να φεύγει από το πλοίο με τα πανιά και να έρχεται με τα κουπιά στην όχθη. Δεν μπορώ να δω ποιος είναι μέσα στη βάρκα. Αρχίζω να τρέχω πάνω στο γρασίδι πίσω στο χωριό και μπαίνω μέσα σε μια καλύβα. Ή καλύβα μου φαίνεται γνωστή, ξέρω πως έχω ξαναπάει εκεί πριν. Αλήθεια, μέσα μου πιστεύω πως η καλύβα αυτή είναι δική μου. Υπάρχει μέσα εκεί μια παράξενη μυρωδιά σαν από βότανα ή λιβάνι ή κάτι τέτοιο. » Υπάρχει ένα απελπιστικά βιαστικό συναίσθημα πως πρέπει κάτι να κάνω. Αλλά δεν ξέρω τι είναι αυτό. Ωστόσο πρέπει να το κάνω, ότι κι αν είναι. Έχει κάποια σχέση μ' αυτούς τους φοβερούς ανθρώπους της βάρκας, έχει κάποια σχέση με το σκοτεινό πλοίο με τα πανιά. Ο φόβος όλο και μεγαλώνει μέσα μου. Κάτι θα βγει από το πλοίο που θα έχει κάποιο φρικτό αποτέλεσμα. Υπάρχει κάτι μέσα σ' αυτό το πλοίο που είναι ξένο, κάτι σαν μια μαγική δύναμη κι εγώ νιώθω απελπισμένη. Τότε ακριβώς ξυπνάω». Η δεσποινίς Τάντυ στριφογύριζε ένα μαντηλάκι στα χέρια της. Η φωνή της ήταν απαλή και λεπτή, αλλά είχε μια τρομερή πειστικότητα που με έκανε να μην νιώθω άνετα. Την κοιτούσα, καθώς μιλούσε, και φαινότανε να πιστεύει, πως αυτό που ονειρεύτηκε δεν θα μπορούσε να συμβεί σε κανέναν άλλον παρά μόνο σ' αυτήν.

Έβγαλα το καπέλο μου. Δεν πήγαινε καθόλου με τις παρούσες συνθήκες. - Δεσποινίς Τάντυ, αυτό είναι πολύ παράξενο όνειρο. Είναι πάντα το ίδιο - σε κάθε λεπτομέρεια; -Ακριβώς. Είναι πάντα το ίδιο. Υπάρχει πάντα αυτός ο τρόμος, γι' αυτό που θα έρθει από το πλοίο. - Μμμ! Και λέτε πως είναι ένα πλοίο με πανιά: Σαν γιωτ, ας πούμε, κάτι τέτοιο; Κούνησε το κεφάλι της. - Όχι δεν είναι γιωτ. Μοιάζει με γαλέρα - μια από κείνες του παλιού καιρού. Ξέρετε, τρία κατάρτια και πλήθος από ξάρτια και σχοινιά. Έσπρωξα τη μύτη μου προς τα πάνω και προσπάθησα να σκεφτώ βαθιά. - Υπάρχει τίποτα σ' αυτό το πλοίο, που να σας βοηθάει να βρείτε τι είναι; Μήπως έχει πάνω του κανένα όνομα; - Είναι τόσο μακριά και είναι πάρα πολύ σκοτεινά. - Μήπως βλέπετε τίποτα σημαίες επάνω; - Υπάρχει μια σημαία, αλλά δε θα μπορούσα να την περιγράψω. Σηκώθηκα και πήγα στη βιβλιοθήκη με τα βιβλία τσέπης γύρω από το μυστικισμό. Τράβηξα ένα με τίτλο «Εξήγηση σε δέκα χιλιάδες όνειρα» και κάτι άλλα ακόμα. Τα έστρωσα πάνω στο πράσινο τσόχινο τραπέζι και κοίταξα σε διάφορα κομμάτια γύρω από νησιά και πλοία. Δεν βοήθησαν σε τίποτα. Τα βιβλία γύρω από το μυστικισμό δε βοηθούν ποτέ σε τίποτα και πολλές φορές μάλιστα συγχέουν τα πάντα. Αλλά αυτό δε με σταμάτησε βέβαια από το να βγάλω ορισμένα σκοτεινά και μυστηριώδη συμπεράσματα για τα νυχτερινά πετάγματα της πελάτισσας μου. - Τα πλοία συνδέονται, συνήθως, με ένα είδος ταξιδιών ή σημαίνουν νέα που φτάνουν σε κάποιον. Στην περίπτωση σας το πλοίο είναι σκοτεινό και σας τρομάζει, που κατά τη γνώμη μου τα νέα δεν θα είναι καλά. Αυτό το νησί εκπροσωπεί τα συναισθήματα σας, που είναι φόβος και απομόνωση, δηλαδή το νησί εκπροσωπεί εσάς την ίδια. Οποιαδήποτε και αν είναι αυτά τα νέα απειλούν εσάς την ίδια σαν πρόσωπο. Η Κάρεν Τάντυ κούνησε το κεφάλι της. Δεν ξέρω γιατί, αλλά αισθάνθηκα ένοχος που της αράδιασα αυτές τις κουταμάρες. Υπήρχε κάτι