SEJARAH DAN LATAR BELAKANG
Sistem perubatan Cina tradisional bersifat kepurbaan dan tamadun China merupakan tamadun yang bebas daripada pengaruh asing. Mengikut legenda, ia bermula sejak masa Fu Xi (2953SM) dan penyelidikan tentang perubatan
diteruskan oleh Shen Nong (2698SM) dan Huang Di (2598SM).
Rangka teori asas bagi perubatan Cina tradisional ialah teori kosmik dualistik yin dan yang dan juga teori lima elemen. Satu lagi bentuk teori penting ialah teonjing (saluran) dan luo (kolateral) yang merupakan asas bagi rawatan terapeutik seperti akupuntur dan moxishustion (membakar daun moxa).
Bahan yang digunakan sebagai ubat-ubatan sangat luas dalam tamadun China termasuklah tumbuh-tumbuhan (herba), binatang dan sumber galian. Terdapat herba pada zaman purba yang berjumlah lebih 1,000 jenis. Kegunaan ubat-ubatan dalam rawatan pada dasarnya adalah untuk memulihkan
keseimbangan yin dan yang serta merupakan satu perkara yang agak rumit. Ini menyebabkan cara menentukan penggunaan ubat-ubatan bersifat kompleks. Terdapat ubat yang telah diguna oleh sistem perubatan Barat misalnya rubarb, besi (untuk anemia), dan kapur barus (champor). Herba mahuang telah
digunakan sekurang-kurangnya 4000 tahun dahulu di negara China dan sekarang digunakan dengan meluas dalam bidang perubatan Barat bagi merawat penyakit lelah (asthma) dan penyakit-penyakit lain.
Buku mengenai perubatan dan farmokologi Cina tradisional sangat berguna dalam perkembangan sains perubatan Cina. Huangdi neijing (Klasik Perubatan Maharaja Kuning), yang dipercayai dihasilkan oleh sarjana perubatan pada Zaman Perang (475-221SM), merupakan kesimpulan yang pertama bagi perubatan Cina tradisional. Bencao gangmu (Farmakopeia Agung) yang ditulis oleh Li Shizhen (1518-1593) ialah farmakopeia Cina yang teragung dan
